مهدی رحیمی ریگی متولد 1385 شاعر جوان و آزاد و توانمند  خوش‌قریحهٔ معاصر ایران، زاده و بالیدهٔ استان چهارمحال و بختیاری، شهرستان لردگان، بخش مرکزی، منطقهٔ ریگ است. او که ریشه در خاک پاک و فرهنگ غنی این دیار کهن دارد، از دیرباز با کلامی روان، نگاهی نافذ و حسی عمیق به عرصهٔ شعر نو پا نهاده و آثارش همواره آینه‌ای صادق از دغدغه‌های ملی، آرمان‌های انقلابی، عدالت‌خواهی و روایت‌های انسانی بوده است.

اشعار رحیمی ریگی نه فقط در قالب واژگان، که در جان مضمون‌ها می‌درخشند. او با بهره‌گیری از تصاویر بکر، نمادهای بومی و زبانی صمیمی اما استوار، توانسته است میان احساس و تعهد، میان حماسه و ظرافت، پلی استوار بسازد. آنچه آثار او را از بسیاری هم‌عصرانش متمایز می‌کند، نگاه چندلایه‌اش به طبقات مختلف جامعه و روایت‌های فراموش‌نشدنی از قهرمانی، عشق، فقر، ایمان و ایستادگی است.

از جمله سروده‌های شاخص و پرمخاطب او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

· «از فجر تا ولایت» – سرودۀ حماسی‌ای که سیر حرکت انقلابی و دلبستگی به آرمان‌های والای نظام را به تصویر می‌کشد.

· «رعیت‌ها» – روایتی انسان‌سوختانه از قشرهای زحمتکش و مظلوم جامعه با زبانی تلخ و تأثیرگذار.

· «خواهری در راه» – تصویری احساسی از ایثار و همدلی در بستر سفر و دوری.

· «داستان‌ها» – مجموعه‌ای از روایت‌های کوتاه و نمادین که هرکدام درسی اخلاقی یا اجتماعی را در دل خود نهفته دارند.

· «شاهزاده و دختر فقر» – تقابل دو دنیای متفاوت، روایتی عاشقانه و در عین حال انتقادی از نابرابری‌های اجتماعی.

· «شمشیر قدرتمند» – تمثیلی از قدرت، عدالت و مبارزه با ظلم که در لفافهٔ واژگان، پیامی مقاومتی دارد.

· «جک و یارانش در کوهستان» – روایتی پرماجرا، نمادین و جوان‌پسند از هم‌راهی، شجاعت و دلیری در دل طبیعت وحشی کوهستان.

مجموعهٔ آثار مهدی رحیمی ریگی، گنجینه‌ای است از حماسه، انسانیت، بوم‌گرایی و تعهد؛ او با هر سروده، برگ تازه‌ای از هویت فرهنگی خویش را ورق می‌زند و نام دیارش را بر تارک ادبیات معاصر ایران است